Κριτική από τον διακεκριμένο Σύμβουλο Τέχνης Νίκο Σταθούλη

    Ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος είναι ένας συγκλονισμένος καλλιτέχνης. Γιατί με τον χρωστήρα του προσπαθεί να αποδώσει έννοιες ακατάληπτες και μυστηριώδεις και μέσα ακόμη και στο απόλυτο Φως.

    Μια ολόκληρη ζωή έννοιες που στις σκέψεις και στα χέρια πολλών κατάντησαν συμβατικές, στη δουλειά του καλλιτέχνη πήραν σάρκα και οστά.

    Ο ίδιος αποτελεί μια μεμονωμένη περίπτωση καλλιτέχνη, η δουλειά του οποίου έγκειται σε ένα σύστημα ευρημάτων που με τη λειτουργία τους ισορροπούν αρχιτεκτονικά το οικοδόμημα του φιλοσοφικού του πιστεύω. Οι ιδέες του είναι οι ανησυχίες όλων μας. Οι απορίες μας. Τα ερωτήματα μας σε σχέση με την καταγωγή του κόσμου... του είναι μας. Ότι μπορεί να συλλάβει η φαντασία στη προσωπική μας τροχιά επάνω στον πλανήτη αποδίδει η δουλειά του Σπύρου Θεοδωρόπουλου με τρόπο άλλοτε γραφικό, άλλοτε περιγραφικό, χωρίς να υπολογίζει στα αφηρημένο σχήματα στα οποία καλείται ο θεατής να εικάσει για λογαριασμό του.

    Θα έλεγα ότι με την κοσμογονική αυτή θεματολογία του ο καλλιτέχνης καλείται να δώσει σχεδόν ένα χτύπημα στην αποκλειστικότητα της κληρονομιάς που κρατά η επιστήμη και η θρησκεία . Το πετυχαίνει; Εν μέρει ναι... γιατί στρέφεται σε πηγές που μας είναι γνώριμες και οι οποίες φέρνουν στο προσκήνιο πρότυπα πολιτογραφημένα από αιώνες τώρα μέσα στο ομαδικό μας υποσυνείδητο Τα θέματα του είναι αρχετυπικά και προαιώνια. Είναι θραύσματα της μνήμης και του μακρινού παρελθόντος μας. Η δουλειά του είναι δραματικά αυτοβιογραφική. Προκαλεί ερωτήματα. Προκαλεί άγχος. Φόβο. Δυσφορία. Μοιάζουν να προέρχονται από το χάος κουβαλώντας όμως μια παράξενη εσωτερική τάξη Είναι η κραυγή αυτή ενός καλλιτέχνη ο οποίος όμως στην υπόλοιπη ζωή του ξέρει να σιωπά Τα έργα του κινούνται. Δεν έχουν μια οπτική φορά Τα χρώματα του δονούνται στη σπάταλη χρήση τους. Η ζωγραφική του επιτρέπει να ξαναζεί τους φόβους του, να τους δίνει ζωή. 'Ετσι εκείνος μπορεί να απομακρυνθεί. Τότε ο φόβος γίνεται αλήθεια και μάλιστα ανεπανάληπτη. Αν η τέχνη είναι εγγύηση για την πνευματική υγεία τότε η διαδρομή είναι επίπονη. Γιατί δραματικά ταυτίζεται με την σχέση μιας άλλης ζωής που παίζεται μέσα σε τούτη... Αυτό είναι το ακατάληπτο ερώτημα που θέτει ο καλλιτέχνης σε αυτή την τόσο προσωπική διαδρομή Η ανθρώπινη παρουσία δίνει υπόσταση στο χάος του χρόνου, της θεώρησης του κόσμου και της φαντασίας μας.

8 Μαρτίου 2007

Νίκος Σταθούλης